Bir Annenin Gözünden Çanakkale
Arzu ÜNAL Gittiğin gün, kapının eşiğinde kaldı gölgen oğlum… Ben içeri giremedim bir daha, çünkü sen dışarıda kaldın. Elimde bir mendil, ama gözyaşı yetmiyor silmeye seni. Adını fısıldıyorum rüzgâra, belki Çanakkale’ye varır diye. Sen şimdi hangi tepede uyursun, hangi siperde üşürsün bilmem… Üstüne örttüğüm son bakışım yorganın oldu mu geceleri?
Devamı...

Yorum yazabilmek için oturum açmalısınız.